Ferrari Amalfi (2026) getest: is dit de ideale eerste Ferrari?

De Ferrari Amalfi in één oogopslag

Wat ons bevalt

De superieure kracht van de V8-biturbo.

Wat we missen

Meer echte knoppen in de cockpit.

Ideaal als …

… het niet alleen om snelheid draait, maar ook om emotie.

De alternatieven

Porsche 911 Turbo S, Aston Martin Vantage S, Bentley Continental GT Speed

© Ferrari

Een Ferrari met karakter

Het is zo’n bekende wijsheid in de autowereld: echt slechte auto’s bestaan tegenwoordig nauwelijks meer. Dat hoor je vooral van de generatie die al sinds de jaren 80 auto’s test en daarover schrijft. Wij zien dat inmiddels iets anders: er zijn juist nog maar weinig auto’s die écht indruk maken. Goed in de zin van: “Die wil ik hebben. Die heeft me geraakt.” Veel modellen uit de grote serieproductie zijn te alledaags geworden en lijken te veel op elkaar – zelfs sommige auto’s uit de wereld van de sportwagens.

Puur subjectief: als we het benodigde speelgeld hadden, zouden we zo’n 340.000 euro voor een rijk uitgeruste auto waarschijnlijk niet naar Porsche-land overmaken, maar eerder naar Ferrari-thuisbasis Maranello. Want in tegenstelling tot een Porsche 911 Turbo S overtuigt de hier geteste Ferrari Amalfi juist als auto met karakter. De opvolger van de in 2020 geïntroduceerde Roma, die op zijn beurt de Ferrari Portofino afloste, is alleen al uiterlijk een statement dat je niet op elke straathoek tegenkomt.

De 3,9-liter V8-biturbo is indrukwekkend

De Ferrari Amalfi wordt aangedreven door een verleidelijk klinkende 3,9-liter V8-frontmiddenmotor met biturbo. Daarmee heeft de liefhebber 640 pk en 760 Nm koppel tot zijn beschikking. De intern als F154 aangeduide achtcilinder is een bijzonder indrukwekkende motor met flatplane-krukas, die niet alleen op papier overloopt van kracht.

We ervaren een soort aandrijflijn-dominantie die we normaal vooral kennen van Amerikaanse auto’s met grote motoren. Zelfs bergop kiest de Amalfi graag de volgende versnelling van de achttraps automaat met dubbele koppeling – gewoon omdat hij het kan. In dagelijks gebruik komt de toerenteller zelden boven de 2.000 tpm uit, wat natuurlijk ook gunstig is voor het brandstofverbruik. Al betekent efficiënt hier vooral dat je de Amalfi met minder dan 14 liter per 100 kilometer kunt rijden.

Maar eerlijk is eerlijk: la dolce vita in de Ferrari Amalfi begint pas boven de 6.000 toeren. Dan verandert deze langeafstandswaardige Gran Turismo ineens in de sportwagen waarvoor hij het “Cavallino Rampante” draagt. Dit moet zeker geen reclamepraatje voor Ferrari worden, maar het is wel bijzonder knap hoe veelzijdig deze 2+ coupé is, zoals de Italianen hem officieel noemen. Met de Amalfi kun je zonder zorgen boodschappen doen of 800 kilometer naar het Comomeer rijden: ontspanning en sensatie liggen meestal maar één kickdown van elkaar verwijderd.

Fijngeslepen Gran Turismo

Anders dan bij de meer brave Porsches merk je in bochten duidelijk dat het gewicht van de ongeveer 1,7 ton zware Ferrari Amalfi gelijkmatig over zijn 4,66 meter lengte is verdeeld. Hoe gretig, precies en opvallend lichtvoetig deze GT instuurt, is indrukwekkend. Natuurlijk moet die moeiteloze manier van rijden je wel liggen; het is onderdeel van de Ferrari-filosofie en uit ervaring weten we dat niet iedere sportwagenrijder daarmee uit de voeten kan.

Waar Porsche in Zuffenhausen nog altijd lijkt te vinden dat een sportwagen voor dagelijks gebruik ook voortdurend een zekere hardheid moet uitstralen, kiest Ferrari na de vaak bekritiseerde afstemming van het Roma-onderstel nu een andere koers. De karakteristiek van de adaptieve MagneRide-dempers van de Amalfi is zo afgesteld dat het verschil tussen comfort- en sportmodus duidelijk groter is. Ook het brake-by-wire-remsysteem reageert nu verfijnder en brengt de sportwagen zelfs vanaf snelheden boven de 300 km/u overtuigend tot stilstand.

Dat je überhaupt zo snel wilt reizen, is waarschijnlijk vooral een Duits fenomeen. Opvallend is in elk geval hoe stil het in de Ferrari Amalfi blijft. Tot ongeveer 270 km/u kun je zonder stemverheffing met je bijrijder praten. Ook prettig op een late zomerdag, wanneer je ontspannen over je favoriete stuurweg rijdt: laat je beide zijruiten zakken, dan kun je in de Amalfi vrijwel zonder tocht of hinderlijk gefladder cruisen. Bij moderne coupés is dat beslist een zeldzaamheid.

Hoogwaardig interieur met kleine minpunten

Zijn er bij zoveel lof ook kritiekpunten? Kleine zeker. Die hebben vooral te maken met de bediening, die buiten het stuurwiel met de centrale Manettino-draaiknop voor de rijmodi nog altijd te veel op touchbediening leunt. Het verstellen van de spiegels wordt bijvoorbeeld onnodig priegelwerk. Ook vragen we ons af wie er precies op de tweede zitrij moet plaatsnemen. Als lange Noord-Europeanen hadden we liever een paar centimeter extra ruimte gehad voor de lengteverstelling van de comfortabele GT-sportstoelen. Die zijn niet alleen te ventileren, maar kunnen ook masseren.

Tegelijkertijd is het interieur van de Ferrari Amalfi](https://www.autoscout24.nl/auto/ferrari/ferrari-amalfi/) een feest voor liefhebbers van hoogwaardig lederwerk. Wat we op de stoelen, het dashboard en de deurpanelen zien, mag er absoluut zijn. Het gladde leer wordt fraai afgewisseld met prettig aanvoelende Alcantara-inzetstukken. Alleen de vrij eenvoudig uitgevoerde kunststof omlijstingen van het 15,6-inch bestuurdersdisplay en het 8,8-inch passagiersdisplay geven wat reden tot kritiek. Dat passagiersdisplay valt voor de verandering eens niet negatief op en biedt de bijrijder daadwerkelijk meerwaarde. Het centraal geplaatste 10,25-inch touchscreen dient vooral om je smartphone te spiegelen via Apple CarPlay en Android Auto.

Conclusie 8,5/10

De Amalfi vormt de instap in de wereld van Ferrari, maar mag beslist niet worden weggezet als een ‘baby-Ferrari’. Hij ziet er niet alleen fantastisch uit, hij rijdt ook zo. De 3,9-liter V8-biturbo past uitstekend bij zijn GT-karakter; ook de afstemming van het onderstel en het ruimteaanbod maken hem geschikt voor langere ritten. Kijk je naar de vanafprijs van 240.000 euro, dan is dat natuurlijk geen koopje – maar vergeleken met zijn directe concurrenten voelt de prijs bijna redelijk. Als we dan toch een punt van kritiek moeten noemen, dan zou Ferrari voor de gebruikservaring best weer wat meer fysieke knoppen mogen terugbrengen. (Tekst en beeld: Thomas Vogelhuber | Overige beelden: Ferrari)