Land Rover Defender Octa (2026): de krachtpatser uit Solihull getest

De Land Rover Defender Octa in één oogopslag

Wat ons bevalt

Het uitgesproken stoere uiterlijk.

Wat we missen

Vooral in de Octa-modus wat meer spektakel voor je oren.

Ideaal als ...

... je al aan je derde G 63 toe bent en eens iets nieuws wilt proberen.

De alternatieven

Mercedes-AMG G 63, Porsche Cayenne Turbo, Range Rover Sport SV

Met dank aan BMW

Het is toch een behoorlijk beest, deze Land Rover Defender Octa. Het komt niet vaak voor dat we in een auto moeten klimmen, maar deze Landy wil bij het instappen al duidelijk maken dat hij een echte krachtpatser is. Onder de motorkap ligt dan ook geen brave zescilinder diesel, maar BMW’s kroonjuweel: de 4,4-liter V8-biturbo met de naam S68. BMW-kenners zullen opmerken dat dit 635 pk en 750 Nm sterke blok eerder dienstdeed in de M5 CS.

In de prijslijst van Land Rover wordt de achtcilinder simpelweg aangeduid als P635 V8 Mild Hybrid. Toch had hij misschien beter in een BMW kunnen blijven liggen. Natuurlijk weet hij de Defender in ongeveer vijf seconden naar 100 km/u te katapulteren. Maar voor het karakter dat hij wil uitstralen, is de Duitse achtcilinder, die in het Oostenrijkse Steyr wordt gebouwd, bijna te braaf. Sowieso te gecultiveerd en door de huidige wetgeving simpelweg te stil.

De Defender Octa is gebouwd voor lange afstanden

Land Rover heeft immers nog altijd de 5,0-liter V8 met compressor op de plank liggen, die destijds samen met Jaguar werd ontwikkeld en gebouwd. Die wordt nog wel gebruikt in de reguliere Landy-modellen met V8, maar voldoet waarschijnlijk niet meer aan de Euro 7-emissienorm. Daarom is het begrijpelijk dat de Defender Octa het zonder deze ietwat gemene, rauwe en heerlijk klinkende motor moet stellen. Een motor die je kippenvel bezorgt – iets wat ons in de Octa overigens nauwelijks overkwam. Dat kan er ook mee te maken hebben dat deze krachtpatser, gebaseerd op het 5,02 meter lange 110-chassis, maar liefst 2.600 kilogram weegt en dat gewicht ook geen moment probeert te verhullen.

Je zou denken dat het ‘6D Dynamics’-onderstel, Land Rovers interpretatie van actieve rolstabilisatie, de Octa in bedwang houdt. Toch wist dit hoogwaardige luchtgeveerde onderstel ons tijdens de GTEST2026 in het kader van de German Car of the Year Award van dit jaar niet volledig te overtuigen. De Octa is eerder een volwaardige reisauto dan een bochtenridder, waarbij ook de besturing allesbehalve direct aanvoelt.

Beschaafd, niet patserig

Op dat vlak doet een Mercedes-AMG G 63 het duidelijk beter. Misschien is hij over het geheel genomen wat stugger, maar hij biedt wel meer beleving – vooral als het om het uitlaatgeluid gaat. Volgens Land Rover zitten klanten niet te wachten op patserig V8-gebrabbel. Maar waarom koop je in 2026 anders een SUV met achtcilinder die minimaal 187.600 euro kost? Bij deze Landy waarschijnlijk niet vanwege het uiterst snel reagerende en intuïtieve infotainmentsysteem, en helaas ook niet vanwege de uitmuntende materiaalkwaliteit.

Hoewel je semianilinelederen stoelen en gehakseld carbon in de portieren krijgt, zijn de schakelflippers gemaakt van doorzichtig plastic. We begrijpen sowieso niet hoe het Octa-logo, dat op een ruwe diamant gebaseerd zou zijn, zo gewoontjes kon uitvallen. Bij Swarovski hadden ze daar vast nog wel een paar ideeën voor gehad. Het weinigzeggende symbool prijkt helaas ook op de sleutel, in plaats van het Land Rover-opschrift. Echt mee pronken kun je niet, maar dat is blijkbaar ook niet de bedoeling.

Eerste conclusie

Deze tekst klinkt misschien als een flinke afrekening met een auto die eigenlijk best goed is. Daarom willen we tot slot één ding duidelijk maken: hoewel de Defender Octa wat ons betreft zijn doel voorbijschiet, waren we bijvoorbeeld behoorlijk gecharmeerd van de 300-diesel. Ook de korte uitvoering met V8 en compressor is verleidelijk als het allemaal wat gekker mag. Bij de Octa missen we daarentegen meer spektakel uit de aandrijflijn. Dan zouden we zowel het gemiddelde verbruik van ruim boven de 20 liter als de tegenvallende rijdynamiek makkelijker door de vingers kunnen zien. (Tekst en beeld: Thomas Vogelhuber)